EP-22...::: Pain :::....
posted on 31 Jul 2009 06:09 by reris-rอีดิทเพิ่ม 31-7-09
หมู่นี้เครียดมากนะเราเนี่ย
อัพบล็อกบ่อยๆ 555
ตอนไม่หลับกระสับกระส่ายก็เลยมาอัพบล็อกซะหน่อย
แค่อยากจะบอกว่า...
"ไม่เป็นเราไม่เข้าใจหรอก!!"
ใครเค้าอยากจะทำตัวมีปัญหากัน
ใครเค้าอยากจะให้คนอื่นมองดูเราแย่กัน
ใครเค้าอยากจะให้คนอื่นคิดว่าเราไม่ยอมรับชะตากัน!
ใช่ว่าอาร์ทิมิสไม่เคยเต้นวงแรก ไม่เคยออดิชั่นวงแรกซะหน่อย
ใช่ว่าจะเต้นวงแรกกับเขาไม่เป็นซะหน่อย
แต่ ณ จุดนี้มันเต้นไม่ได้
พวกคุณไม่รู้หรอกว่าการที่ต้องยืนมองเพื่อนเล่นกัน
คุยกัน ติวหนังสือ ท่องศัพท์ในแถว
แต่คุณได้แต่ยืนมองบนระเบียง...
มันเจ็บปวดแค่ไหนน่ะ!!!!!
เราเป็นพวกชอบเล่นกีฬาอยู่แล้ว
การได้เล่นกีฬาท่ามกลางแสงแดด
ถึงจะร้อนแต่มันก็มีความสุข
คุณเคยเป็นคนที่เรียกได้ว่าแข็งแรง
แต่ตอนนี้...คุณอ่อนแอและไร้ความสามารถที่สุด
จากนี้ไปเดือนหรือสองเดือน
จะไม่ได้ยืนดูวงโคฟที่ชอบแบบใกล้ๆ
ไปตะโกนเชียร์โหวกเหวกได้เหมือนเดิม
ได้แต่มองไกลๆหรือว่ามีแผ่นกระจกคั่น
รู้บ้างมั้ยว่ามัน...เสียใจมากนะ
ท้องฟ้าสดใสที่เคยมองดูทุกวัน
กลับต้องมองมันผ่านเลนส์สีชา
คุณไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน!!!!
อีดิท* วันนี้ก็สอบเสร็จแล้ว
หมดภาระ หมดความกังวลไป 1 อย่าง(รึเปล่า ?)
แค่เหนื่อย....
แค่รู้สึกว่าตัวเองโง่และบ้าสิ้นดี
ก็รู้ว่าอ่านมันแล้วก็ร้องไห้
ก็รู้ว่ารู้ว่าคุณพูดอะไรแล้วก็ร้องไห้
แต่ก็ยังอ่านมันต่อไป ยังฟังมันต่อไป
ให้ตัวเองเจ็บเล่น ?
"งดการใช้สายตามาก เช่น การใช้คอมพิวเตอร์"
แล้วที่กรูนั่งร้องไห้หน้าคอมมันเรียกว่าพักสายตารึเปล่า ?
เราเคยบอกกับตัวเองว่า
เมื่อร้องไห้แล้ววันต่อไปก็จะเข้มแข็งขึ้น
แต่วันนี้....ร้องไห้ไม่รู้กี่วันติดๆกันแล้ว
ร้องไห้ทุกคืน ร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้
ทำไมเราไม่เข้มแข็งขึ้นซะที ?
ไม่เคยร้องไห้มากมายขนาดนี้มาก่อน
ไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะมันคือการที่รู้ตัวว่า
กำลังจะสูญเสียสิ่งที่รักล่ะมั้ง ?
แต่ก็คงมีบางคนที่ดีใจ
หากอาร์ทิมิสล้มไป....ใช่มั้ยล่ะคุณคนนั้น
มนุษย์อยู่ได้เพราะยังมีความหวัง
หากยอมรับกับโชคชะตาไม่เท่ากับการยอมแพ้หรือ ?
ก็รู้ว่าบางทีมันเหมือนเสียเวลาเปล่า
แต่ก็อยากจะลองพยายามดูสักตั้ง
ตอนที่หมอบอกว่า รักษาไม่หายขาด
มันเหมือนกับมีใครเอาเอเวอร์เรสมาทุ่มใส่
เสียใจมั้ยก็เสียใจ
แต่ไม่เสียใจเท่า....สิ่งที่ได้รับหรอก
ถือซะว่าเป็นข้อดีแล้วกัน
พ่อบอกว่าถ้าเราเอนท์ไม่ติด
จะส่งไปไถนาแทนควาย
ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ต้องไปแล้วสิ ฮ่าๆๆๆ
ควรดีใจมั้ยเนี่ย ?
เราควรจะเลือกอะไร
ระหว่างดวงตาคู่นี้กับสิ่งที่ชอบ
เราควรจะยอมเจ็บปวดเพื่อสิ่งที่รักรึเปล่า ?
*ถึงคุณคนนั้น
เรารู้ว่าชีวิตคุณประสบความสำเร็จตลอด
ไม่เคยพบกับความผิดหวัง
เราพยายามเข้าใจคุณและไม่คิดจะโมโหเมื่อคุณทำแบบนั้น
แต่พอเราได้เข้าใจแล้วจริงๆว่า
คุณไม่เคยพยายามเข้าใจเราเลย
มันน่าสมเพชรตัวเองนัก
ชอบประโยคนี้มาก
#1 By msn (114.128.192.123) on 2009-07-31 07:45